Monique Westenberg in diepe rouw om enorm verlies: ´Mijn leven is een gigantische puinhoop´
Al jarenlang deelt Monique Westenberg openhartig hoe diep het verlies van haar oma Corry haar heeft geraakt. Deze vrouw, door Monique liefdevol “omie” genoemd, speelde een onmisbare rol in haar leven.
Nu, 5 jaar na haar overlijden, lijkt Monique opnieuw een bijzonder en emotioneel teken van haar te hebben ontvangen.
De band tussen Monique en haar oma was intens en hecht. Corry was niet zomaar een grootmoeder, maar een moederfiguur, steunpilaar en vertrouweling in één.
Sinds haar overlijden in 2019 is er geen dag voorbij gegaan zonder dat Monique aan haar dacht.
Het verlies kwam destijds op een pijnlijk moment: haar relatie met André Hazes stond onder druk en haar leven stond op zijn kop.
Na een recente therapiesessie zat Monique in de auto toen ze een bijzondere wens uitsprak:
of haar oma zich wat vaker wilde laten zien.
Ze vroeg om een teken in de vorm van een vlinder — en volgens haar werd die wens gehoord.
“Elke dag kwam ze,”
schrijft Monique op Instagram, doelend op de verschijning van een vlinder die ze telkens opnieuw zag.
Het gaf haar troost, hoop en de overtuiging dat haar oma nog bij haar was.
Die troost sloeg echter om in verwarring, toen ze afgelopen zondag plots iets onverwachts aantrof in haar tuin.
Recht voor haar voeten lag een vlinder, dood.
“Ik schrok, want wat betekende dit?”
deelt ze bij een foto van het dier.
In plaats van paniek besloot ze de symboliek op te zoeken. Wat ze vond, raakte haar diep.
Het was opnieuw een teken — misschien zelfs krachtiger dan ooit tevoren.
Volgens de spirituele betekenis staat de dood van een vlinder voor het afsluiten van een levensfase,
bevrijding van iets zwaars of een overgang naar een diepere transformatie.
“De vlinder heeft zijn werk gedaan,” las Monique.
En precies dat resoneerde bij haar.
Ze schreef dat de afgelopen dagen in het teken stonden van transitie en loslaten.
Alsof het universum haar voorbereidde op deze afsluiting.
Toen oma Corry overleed, verloor Monique niet alleen een dierbare, maar ook haar houvast.
“Onze koningin, onze steun en toeverlaat, ons alles,”
schreef ze destijds.
In interviews benadrukte ze steeds weer hoeveel pijn het haar deed:
“Mijn privéleven lag in puin, maar dat verdween naar de achtergrond.
Mijn oma was dood. Dat stond boven alles.”
Het waren twee fantastische dagen, zegt ze nu.
Nu lijkt het alsof Monique een nieuwe fase in haar leven ingaat.
Niet omdat ze haar oma is vergeten, maar omdat ze het verlies langzaam begint te omarmen.
De symboliek van de vlinder — eerst levend, daarna stil — zou kunnen duiden op een innerlijke verschuiving.
Een gevoel dat het goed is.
Dat ze mag loslaten en verder mag leven.
Het verhaal van Monique raakt velen.
Het laat zien hoe mensen op zoek gaan naar tekens van hun dierbare.
Hoe rouw zich door de jaren ontwikkelt.
En hoe krachtig een klein moment, zoals een vlinder in de tuin, kan zijn.
Misschien zegt Monique het zelf het best:
“Alsof oma me nu zegt dat het goed is zo.”
