Schaatssensatie Irene Schouten in tranen: ‘Mijn zoontje is doodziek, ik ben op’
Irene Schouten: van gouden kampioene naar de zwaarste wedstrijd van haar leven
Er hing ooit een zweem van onaantastbaarheid rond Irene Schouten – de gouden godin van het ijs die met stalen blik en messcherpe slagen het ene na het andere stadion stil wist te krijgen. Maar zelfs bij de meest gedisciplineerde topsporters kruipt het leven soms genadeloos onder de huid.
Terwijl sommigen reikhalzend uitkijken naar haar entree in het marathonschaatsen, bevindt Irene zich thuis in een heel andere realiteit. Geen startschot, geen finishlijn – maar ziekenhuisafspraken en onvoorspelbare dagen.
“Mijn zoontje gaat voor alles”
In weekblad Story vertelt Schouten openhartig over haar zoontje Dirk, die nog maar kort geleden het leven mocht verwelkomen maar nu al een medisch dossier vult.
“Hij is erg ziek. We moeten geregeld met hem naar het ziekenhuis en weten dan niet hoelang hij daar moet verblijven,” vertelt Irene.
De vermoeidheid sijpelt tussen de regels door. Waar ze ooit moeiteloos drie kilometer lang de adem van een heel stadion wist stil te leggen, heeft ze het nu over wachtruimtes, infuuslijnen en slapeloze dagen.
“Ik kan niet tien dagen in het ziekenhuis zijn en ondertussen mijn trainingen blijven doen. Het schaatsen schiet er dan bij in. Rondom Dirk wil ik niet ook nog de druk voelen dat ik moet trainen. Mijn zoontje gaat voor alles. Dat is geen sportieve strategie. Dat is overleven.”
Het zijn woorden die meer vertellen dan een schema of een medaille ooit zou kunnen.
Ook thuis een strijd: moeder en vader
Alsof het leven nog een helling extra wilde toevoegen, kampt ook Schoutens moeder al jaren met de nasleep van een hersenbloeding. Acht jaar geleden veranderde dat voorgoed de dynamiek binnen het gezin.
“Ze is niet meer mijn moeder zoals ze was. Ze is nu een andere vrouw,” zegt Irene.
Herinneringen aan telefoontjes na een gemiste trein of een gebroken hart – momenten waarop haar moeder altijd klaarstond – zijn nu wat rest. Haar vader nam de zorg volledig op zich.
“Ik heb nog meer respect voor hem gekregen. Hij is er altijd.”
De kwetsbare kant van een kampioene
Het beeld van Irene Schouten als onverwoestbare kampioene verbleekt hier plots. Wat overblijft, is een vrouw met dezelfde kwetsbaarheden en zorgen als ieder ander. Alleen speelt haar strijd zich dit keer af buiten het zicht van het publiek.
Geen medaille die de pijn van deze marathon verzacht. Geen commentator die haar over de finish roept. Alleen een moeder die vecht voor haar kind – en voor de balans in een leven dat meer weg heeft van een survivalrace dan van topsport.
