Drie criminelen vielen een weerloze jonge vrouw aan, probeerden haar te beroven en waren ervan overtuigd dat ze niets meer dan een bang en hulpeloos slachtoffer te pakken hadden: maar ze konden zich niet voorstellen wat er een minuut later zou gebeuren.
Drie criminelen vielen een weerloze jonge vrouw aan, probeerden haar te beroven en waren ervan overtuigd dat ze niets meer dan een bang en hulpeloos slachtoffer te pakken hadden: maar ze konden zich niet voorstellen wat er een minuut later zou gebeuren.
Een weerloos meisje aanvallen? Dat dachten ze inderdaad.
De ochtend in het park was rustig en warm. Veronika had net haar hardlooprondje afgerond, was even gestopt bij een zijpad en probeerde op adem te komen. De training was zwaar geweest, maar gaf haar wel voldoening. Haar haar zat in een hoge paardenstaart, ze droeg een dun gouden kettinkje om haar nek en een sporthorloge om haar pols. Ze genoot van deze zeldzame vrije dagen waarop ze gewoon even alleen kon zijn.
Het pad was vrijwel leeg. De vochtige lucht na de nachtelijke regen rook naar bladeren en frisheid. Veronika stond op het punt de uitgang te bereiken toen er plotseling motoren achter haar brulden.
Drie motorfietsen kwamen met hoge snelheid uit de bocht en stopten pal voor haar. Drie gespierde mannen sprongen eraf. Goedkope trainingspakken, tatoeages op hun armen en nek, arrogante grijns.
De leider stapte naar voren en bekeek haar van top tot teen.
— Nou, schoonheid, alleen op pad? — vroeg hij met een grijns.
— Die telefoon moet wel duur zijn. Geef hem even af voordat je hem laat vallen.
Veronika bleef stil. Haar gezicht was ernstig, maar de spanning was in haar ogen te lezen.
De tweede man omsingelde haar van de zijkant.
— Kijk eens hoe stijlvol ze eruitziet. Mooi horloge. De ketting glanst. Het lijkt erop dat ze iets waardevols heeft meegenomen.
— Niet schudden, we zullen voorzichtig zijn, — voegde de derde er met een zacht lachje aan toe.
Ze stonden te dichtbij en blokkeerden haar terugweg.
— Je begrijpt toch wel dat er hier niemand is om je te helpen? — zei de leider. — Geef alles rustig over en loop weg.
— Of wat? — vroeg Veronika kalm, terwijl ze probeerde te voorkomen dat haar stem trilde.
De mannen wisselden blikken.
— Of het wordt onaangenaam, — antwoordde een van hen. — We vinden het niet prettig als mensen met ons in discussie gaan.
Ze lachten, praatten met elkaar, bespraken haar telefoon, haar sneakers, haar ketting. Een van hen legde zelfs een hand dichter bij haar schouder, alsof hij wilde testen hoe bang ze was.
Het enige wat ze zagen was een eenzame, weerloze vrouw na een training.
Maar ze hadden geen idee wat er een minuut later zou gebeuren. (Vervolg in eerste reactie)
De leider kwam weer dichterbij en boog zich naar haar toe.
— Geef je het netjes over, of moeten we het uitleggen?
Veronika bekeek hem aandachtig. Geen geschreeuw, geen paniek. Alleen spanning in haar ogen en een koele, gefocuste blik.
— Vind je dit echt een goed idee? — vroeg ze zachtjes.
De mannen keken elkaar aan en lachten.
— Heb je dat gehoord? Ze probeert ons bang te maken.
— Meisje, weet je wel met wie je praat?
— Er is niemand hier. Alleen jij en wij.
Veronika glimlachte plotseling.
— Precies. Alleen jij en ik.
Een van hen verstijfde.
— Waarom lach je?
—Omdat jullie geen idee hebben waar jullie je in hebben gestort,— antwoordde ze.
De leider stapte geïrriteerd naar voren.
— Hou op met stoer doen. De telefoon en de ketting. Nu.
En op dat moment, om de hoek van het pad, uit de schaduw van de bomen, stapten twee grote mannen langzaam naar voren. Het waren haar lijfwachten. Lang, in het zwart gekleed, met een kille uitdrukking. Ze bewogen zich kalm en zonder haast, maar hun passen straalden kracht uit.
De boeven hadden geen idee dat ze zojuist hadden geprobeerd de dochter van een van de rijkste mannen te beroven.
De mannen draaiden zich om.
— En wie zijn zij?
Een van de lijfwachten kwam dichterbij en zei kortaf:
– Probleem?
Veronika draaide zich niet eens om.
— Niet meer, — antwoordde ze kalm.
De glimlachen verdwenen van de gezichten van de mannen.
