René van der Gijp betrokken bij fataal motorongeluk: ´Leeft-ie nog?´
René van der Gijp, bekend van televisie en radio, maakte een traumatische gebeurtenis mee toen hij samen met zijn vrouw, Minouch, en haar dochter getuige was van een zware botsing tussen een motor en een stilstaande auto.
Het voorval vond plaats in april en René blijft er nog steeds door van zijn stuk, zoals hij vertelde in de podcast Zolang het leuk is.
Hij beschreef hoe hij achter de motor reed, die met enorme snelheid naar voren schoot en frontaal op de auto klapte.
“Ik schrok me te pletter,” zei René, en hij raakte zichtbaar aangedaan van het ingrijpende moment.
Wat volgde was een botsing van emoties. Terwijl René in shock bleef zitten, renden zijn vrouw en haar dochter direct naar de plaats van het ongeluk om hulp te verlenen.
René merkte dat hun instinct anders was. Zij hadden geen milliseconde getwijfeld, terwijl hij zich afvroeg wat hij had moeten doen.
Hij vroeg podcastgast Wilfred Genee wat zijn eerste reactie zou zijn in zo’n situatie. En Wilfred antwoordde resoluut: “Naar die gozer toe.”
René bekende echter dat hij angst had om uit te stappen en rende niet mee. De schrik moest eerst zinken.
Wat René ook opviel, was de reactie van voorbijgangers. Mensen die dichtbij woonden kwamen naar buiten en controleerden hun eigen auto, terwijl daar iemand bewusteloos op straat lag.
“Die gaan ook om hun auto heen lopen terwijl er daar één ligt,” zei René met een mengeling van ongeloof en gevronste wenkbrauwen.
Hij besloot zijn tragicomische observatie met een lach: “Wat is dit allemaal?”
René beseft dat hij een uur lang bleef nadenken over zijn gemaakte keuze en emoties.
Dit incident heeft bij hem een gevoelige snaar geraakt. Hij voelt dat zijn instinct om te handelen is gecompromitteerd door angst.
Toch realiseert hij zich dat niet handelen of aarzelen ook menselijk is. Zo denken velen erover, maar erkennen ze het niet altijd.
Het moment leert René een belangrijke les over menselijke reacties in noodsituaties. Sommige handelen scherp en direct, anderen vertragen of bevriezen. En dat mag.
Hij heeft nu tijd voor zelfreflectie, wetende dat hij zijn angst toestaat en niet onmiddellijk hoeft te handelen om een goede reactie te hebben.
Of hij voortaan anders zou reageren, blijft onzeker. Wat wel duidelijk is, is dat René die dag sterker dan ooit besefte dat mensen compleet verschillend reageren in verrassende momenten — en dat het juist normaal is dat die reacties zo uiteenlopen.
Vond je deze ervaring van René en zijn confrontatie met angst intrigerend?
Vergeet dan niet te liken en te abonneren voor meer verhalen als deze.
Laat in de reacties weten wat jij zou doen in zo’n situatie.
Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer.
